ไอ้จิ๊บแฟน บก.เบน ถามหลังจากไปกินข้าววันถ่ายปกว่า..พี่แป๊ะพวกรูปเรากินข้าวและเบื้องหลังที่หนูถ่ายๆเนี่ยจะให้พี่ด้วยนะ....เอาจิส่ง ine ให้พี่ก็ได้......inbox ทาง face 
ดีก่าพี หนูว่าภาพมันคมกว่านะ เหรออออออออ.......

 

เออเนอะ!!!....คนรุ่นใหม่เขารู้รายละเอียดของชีวิต online เป็นอย่างดี คนรุ่นใหญ่ใกล้ 60 อย่างพี่ออด ประธานชมรมศิษย์เก่าคนแรกก็ยังใช้ smartphone ในวันมาถ่ายปกแถมยังเคยส่ง inesticker มาทักผมอีก...............

 

การมาทํางานตรงนี้ของคนรุ่น analog คร่อม digital อย่างผมจึงต้อง balance การใช้ชีวิตของทุก generation ของคนอักษรให้พอดีๆเพื่อให้เป็นไปตาม vision ของชมรมศิษย์เก่าที่ว่า Connecting Generations

 

จําได้ว่าเมื่อก่อนตอนปิดเทอมแล้วเขียนจดหมายไปหาใครบางคน กว่าจะได้รับการตอบกลับ มุมหนึ่งก็รอคอยอย่างโรแมนติกดีครับแต่อีกมุมหนึ่งก็รอโคตรนานเลย(ฮา) จดหมายสีฟ้าก็เช่นกันสมัยที่เป็นสื่อ onprint (หยุดไปหลายปี) กว่าจะจัดหน้า แล้วพิมพ์แล้วรออ่านแล้ว ..โอ้วววววววววว.........

 

ในวันที่จํานวนศิษย์เก่ายังไม่มากเท่าวันนี้ ก็พอจะโอเคมั้ง...แต่ในวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปทั้งเทคโนโลยีและการใช้ชีวิต ทางชมรมจึงลงความเห็นร่วมกันว่า การเปลี่ยนรูปแบบเป็นสื่อ online น่าจะเหมาะสมกว่าโดยมีข้อแม้ว่าหัวจิตหัวใจของจดหมายสีฟ้าที่ตั้งใจจะให้เป็นสื่อกลางเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของศิษย์เก่าอักษรต้องคงไว้อยู่เสมอ

ถ้าตอนปีหนึ่งมีเพลงที่พวกเราร้องร่วมกันชื่อเพลง *แรกเราพบกัน* ความรู้สึก freshy แบบนั้นก็คือ theme ของฉบับนี้ครับ การกลับมาของแผ่นพับที่ชื่อจดหมายสีฟ้าในครั้งนี้นอกจากจะปรับชื่อเป็น Blue Letter จดหมายสีฟ้าที่เป็นเหมือน Online Magazine แล้ว เรายังมีการปรับเติมเนื้อหาที่เป็น lifestyle ให้มากขึ้นอีกด้วยโดยทุกคนที่มาช่วยกันทําก็เป็นพี่ๆน้องๆอักษรของเราทั้งนั้น( ขอบคุณครับ)

 

ในวันที่ไปถ่ายปกตรงกับวันที่ทางคณะมีกิจกรรมรับน้องพอดี ภาพน้องๆในบรรยากาศเก่าๆ การสนทนากันระหว่างรุ่น.....ผมสัมผัสได้ถึงมิตรภาพและความเป็นพี่น้องของพวกเราชาวอักษรที่มีให้กันเสมอ.....หลายคน หลายเรื่องราว หลายสถานที่ที่ชีวิตเรามีโอกาสมุ่งไปเจอหรือหลงทางไปพบ อาจผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่ก็ไม่น่าเชื่อที่บางครั้ง พระเจ้าก็ได้เขียนสคริปท์โดยให้เหตุผลเพียงบางๆว่า สิ่งเหล่านั้นอาจกลับมาอีกก็ได้...